Przez spostrzegawczość rozumiemy zazwyczaj dą­żenia do zauważania i ‘wyodrębniania w otoczeniu momentów, szczegółów i faktów, które uchodziły dotąd uwadze. Jest to więc zdolność do znajdowania nowych elementów. Mamy tu do czynienia z odkrywczą czynnością umysłu. Zdolność spo­strzegania rozwija się w kierunku wyodrębniania poszczegól­nych cech przedmiotu, a następnie ich uogólniania. W wieku 7—8 lat dziecko spostrzega już w sposób celowy. Dziecko po­trafi (choć nie od razu) prawidłowo spostrzegać obrazy, kon­tury, schematy i ‘rysunki przedmiotu. Spostrzeganie, a dokład­nie jego jakość, zależy w dużej mierze od rozwoju uwagi, czyli umiejętności dowolnego skupienia się na (przedmiocie obserwo­wanym. Uwagę cechuje — prócz dowolności — trwałość, prze-rzutność i względna odporność na zakłócenia. Cech tych nabiera ona pomiędzy 7 a 11 rokiem^ życia.